Ultiem succes

Ik moet een jaar of dertien zijn geweest toen ik won van een wereldkampioen. In een stoffige zaal in het noorden van het land deed ik mee aan het noordelijke kampioenschap dammen. Ik damde die middag redelijke partijen en eindigde als nummer vier van de jeugd.

Na afloop van het toernooi was er de mogelijkheid om te dammen tegen wereldkampioen Jannes van der Wal. Het jaar ervoor was Van der Wal wereldkampioen geworden. De wereldkampioen damde simultaan tegen achtien personen.

Ik bouwde de partij goed op en Van der Wal deed hetzelfde totdat ik ineens een opening zag. Met een Turkse slag kwam ik een schijf voor te staan en de rest van de schijven stonden goed gepositioneerd waardoor een overwinning binnen handbereik was. Van der Wal besefte dit en gaf onmiddellijk op. Hij schudde mijn hand zonder iets te zeggen en vervolgde zijn partijen tegen zijn andere opponenten.

Van de achtien opponenten was ik de enige die de wereldkampioen wist te verslaan. Kort daarop begon ik te puberen en in plaats van dammen verdeed ik mijn tijd met biertjes drinken, roken en vriendinnetjes.

Ultieme vernedering

Ik was een jaar of twintig, in de bloei van m'n leven en sterker en fitter dan ooit. Na een jaar lang hard trainen was ik er klaar voor. M'n eerste officiële bokswedstrijd.

Met zeventig kilo schoon aan de haak en geen grammetje vet verscheen ik in de ring. Mijn naam werd omgeroepen en een klein applausje was te horen. Mijn tegenstander bokste een thuiswedstrijd en voor hem waren de aanmoedigingen wat luider. De scheidsrechter van dienst wenkte mij naar het midden van de ring en daar stond ik dan oog in oog met mijn tegenstander. Ineens realiseerde ik mij dat deze knaap mijn smoelwerk wilde verbouwen. De moed zakte mij in m'n schoenen.

Daar ging de bel voor de eerste ronde. Mijn tegenstander kwam door met een linkse en rechtse hoek die ik ternauwernood kon ontwijken. Een welgeplaatste rechtste directe volgde en landde vol op m'n neus. Ik hoorde een krak en viel op de grond. Ik krabbelde overeind en zag dat mijn witte shirt al doordrenkt was met bloed.

Ik struikelde bijna over m'n eigen voeten en zag in een ooghoek een handdoek gegooid worden. Mijn trainer kon het niet langer aanzien. Hoongelach steeg op uit het publiek. Een jonge boksersziel was gebroken.

De terugreis naar huis was lang. Thuis aangekomen sliep mijn moeder al. Ik maakte haar wakker en vertelde haar over mijn verlies en huilde als een klein kind. 'Volgende keer beter ', zei ze. Ik heb nooit meer een voet in een boksschool gezet.

Nieuwe Prison Break!

Vroeger, ja ik zei het echt, moest je een week wachten op een nieuwe aflevering van je favoriete serie. Heden ten dage kun je een hele jaargang via Netflix of Amazon in een weekend kijken. Zware aanraders zijn House of Cards, Breaking Bad en Mr. Robot.

Nu zag ik warempel dat een serie van weleer een doorstart maakt. Prison Break is terug! Michael Scofield heeft al tweemaal ingebroken in een gevangenis en heeft evenveel maal weten uit te breken. Na zoveel jaar durf ik echt niet te raden hoe jaargang vijf zich zal ontvouwen, maar ik ben erg benieuwd.

Bent u een fan van Prison Break? En wat zijn uw favoriete series?

The Handmaiden

Afgelopen had ik weer een bezoekje gepland naar de bioscoop. De zuidkoreaanse film The Handmaiden stond op het programma. The Handmaiden komt van de hand van Park Chan-Wook, de regisseur van Old Boy. De Koreaanse cultfilm Old Boy was mijn introductie in de wereld van Koreaanse films. U kunt zich voorstellen dat ik daarom erg uitkeek naar de nieuwe film van regisseur Park, The Handmaiden.

The Handmaiden speelt zich af een eeuw geleden in Korea en gaat over een dame van goede afkomst die bedrogen lijkt te worden door haar aanstaande partner en handlanger. Een bizar verhaal ontrafelt zich met sexueel georiënteerde scènes. Met name de sex scènes tussen twee vrouwen zijn stimulerend voor de geest.

De film is in het Japans en Koreaans en heeft plotwendingen en prachtige visuele momenten . De nieuwe film van Park stelt niet teleur en ik wil u aanraden deze film te gaan zien. Heeft u The Handmaiden al gezien? Wat is uw oordeel?

Festivals

Over anderhalf week is het weer raak. Op 13 mei ga ik voor de derde keer naar het Incineration Festival in Londen. Twee dagen lang naar knetterharde muziek luisteren met vrienden onder het genot van veel bier en hamburgers.

Trash metalhelden Sodem en black metal band Samael maken hun opwachting aangevuld met bands van de laatste twintig jaar. Qua metal muziek ben ik blijven hangen in de jaren negentig. Ik word oud denk ik want ik luister alleen maar naar metal uit die tijd, terwijl mijn vrienden elk bandje kennen in de metalwereld.

Vroeger ging ik naar flink wat festivals. Dynamo, Lowlands, Waldrock, Stonehenge, Wacken Open Air en Lowlands staan op mijn lijst van festivals waar ik acte de presence heb gegeven. Nu is het alleen nog maar Incineration Festival. Mijn laatste stuiptrekkingen om onverantwoordelijk te zijn.

Dagelijkse trek naar het werk

Elke dag zit ik twee uur in de Londense metro. Een uur om naar m'n werk te komen en een uur terug. Per week verkeer ik opgeteld tien uur ondergronds. Ik betaal hiervoor 200 pond per maand. Een rib uit m'n lijf.

Ik woon in het zuiden van Londen, beneden de rivier de Thames en moet voor m'n werk naar Wembley, pal naast Wembley Stadium.

In Tooting stap ik op de Northern Line richting Stockwell. Eenmaal in Stockwell stap ik over naar de Victoria Line. Zes stations verder en ik ben beland in Oxford Circus, hartje Londen. In Oxford Circus is het weer de hoogste tijd om over te stappen. Ditmaal een kort ritje met de Bakerloo Line richting Baker Street. In Baker Street wacht de volgende metro. De Jubilee Line vervoert mij van Baker Street naar Finchley Road. Het laatste gedeelte van mijn reis is van Finchley Road naar Wembley Park. De Metropolitan Line is het snelst op deze route. In Wembley Park daal ik de trappen af van het station en zie Wembley Stadium opdoemen.

Vijf verschillende metro's en vier keer overstappen. Met wat geluk heb ik ergens op de route vijf minuten kunnen zitten. De Londense rush hour is een hel. Meestal is het de hele reis staan schouder aan schouder met onwelriekende arbeiders, geparfumeerde bankiers en toeristen met teveel koffers. Misschien is het tijd om te verhuizen of een baan dichterbij huis te vinden?

Hinkend naar de top

Het is Tom van Tedderode gelukt om hinkend de bijna 3000 meter hoge berg de Zugspitse nabij Garmisch-Partenkirchen te beklimmen. De helse onderneming werd voltooid in 28 uur. Het linkerbeen van Van Tedderode stond halverwege op ontploffen, maar onze hinkende held hield voet bij stuk en wist de top van de Zugspitse te halen. Tom van Tedderode is overigens de broer van Ted van Tedderode die in 2009 eveneens de Zugspitse probeerde te beklimmen, maar ditmaal zonder benen. Helaas moest Ted van Tedderode zijn poging na 50 centimeter klimmen staken, omdat hij geen voet aan de grond kreeg. De familie Van Tedderode is apetrots op Tom en naar verluid gaan Tom en Ted in 2014 een poging wagen om de Mount Everest te bestijgen, op welgeteld één been. 

Tom van Tedderode hinkend naar de top van de Zugspitse

Vader beukt als vanouds

Afgelopen vrijdag kreeg Londen hoog bezoek uit Polen. Death metal band Vader deed de Britse hoofdstad aan voor een optreden in The Underworld in Camden. Het bezoek was onderdeel van de Europese Back to the Black tour 2013. Klassieke albums als Sothis uit 1994 en Back to the Blind uit 1997 werden compleet ten gehore gebracht, aangevuld met nummers van de andere 10 studio albums.

Vader bedankt het publiek in The Underworld

In de jaren 90 keek ik elke week met spanning uit naar een nieuwe editie van Headbangers Ball op MTV. Presentatrice Vanessa Warwick hield interviews met metalbands en tussendoor werden videoclips getoond. Op teletekst stonden de namen van de bands die te zien waren die week. Daar zag ik voor het eerst de naam Vader staan met het nummer Dark Age. Internet stond nog in de kinderschoenen en het was wachten tot de uitzending van Headbangersball om nieuwe muziek te horen. Zo zag ik ook Dark Age van Vader. Bij het zien van de clip was ik meteen verkocht.

In 1983 begon Vader en het duurde een aantal jaren voordat de Poolse muzikanten hun stijl vonden. 1989 was het jaar dat Vader echt ontdekt werd door het publiek. Van de demo Morbid Reich werden maar liefst 10.000 exemplaren verkocht, een ongekend aantal voor death metal begrippen en het fameuze Earache Records was er als de kippen bij om de Polen een contract aan te bieden voor het maken van een studioalbum. Het eerste album The Ultimate Incantation is een CD met een paar klassieke death metal nummers zoals Dark Age en Final Massacre. Een fantastische mix tussen trash metal en death metal met gierende solo’s. Hard, recht voor z’n raap en op hoog tempo. Na The Ultimate Incantation bracht Vader de meesterwerken Sothis, De Profundis and Back to the Blind uit. Zoals veel oudere bands is het oudere werk beter dan het huidige en daarom hebben de Poolse veteranen ongetwijfeld besloten om een tour op te zetten rondom hun succesvolle oudere werk. Geen schande overigens en ik was als een kind zo blij om Vader weer aan het werk te mogen zien.

Ik was met een paar collega’s iets te lang blijven hangen in de kroeg en daarom moest ik mij haasten om op tijd te zijn in Camden. Vlak naast het metrostation zag ik de rode neonletters van The Underworld. Buiten zag ik een uitsmijter ruzie maken met een fan die niet naar binnen mocht, omdat het optreden uitverkocht was. Ik liet mijn ticket zien en ik mocht gelukkig wel naar binnen. Nadat ik een halve liter bier besteld had kwam ik de zaal binnen waar Vader die avond optrad. Een zee van mannen met zwarte lange haren, zwarte t-shirts, zwarte broeken en zwarte kistjes trof ik aan en de zaal zat tot de nok toe vol. Vader begon direct te spelen en door mijn te lange kroegbezoek had ik dus het voorprogramma met bands als Aborted and Bonded by Blood volledig gemist. Ik nestelde mij aan de zijkant van het podium, waar ik nog enigszins zicht had op de show van Vader.

Ondanks mijn mindere plaats in de zaal genoot ik met volle teugen. Briljante nummers als Sothis, Fractal Light en The Innermost Ambience werden vlot achtelkaar afgewerkt. Het publiek in The Underworld was behoorlijk tam, maar dat lag niet aan Vader. Ik kon het niet laten om mijn luchtgitaar ter hand te nemen en te headbangen op Carnal, The Dark Age en The Vision and The Voice. Vader heeft nooit ontkent zwaar beïnvloed te zijn door Slayer en de encore bestond uit een cover van Raining Blood van Slayer, als een ode aan de grootmeesters. Hoewel Vader qua grootheid niet aan Slayer kan tippen, is Vader voor de Europese death metal een absoluut begrip. Deze avond brachten ze een ijzersterke show met louter klassieke nummers en daarom baalde ik van het publiek dat er een beetje mak bijstond. Deze Poolse legendes hadden beter verdiend.

Laatste seizoen Spartacus: War of the Damned

Gisteravond zond de Amerikaanse TV-zender Starz de eerste aflevering van het langverwachte derde seizoen uit van Spartacus: War of the Damned. Het lange wachten werd beloond met een Spartacus op stoom, die Romein na Romein afmaakte met veel bloed en functioneel naakt.

In 2010 zat ik gekluisterd aan de buis toen ik Andy Whitfield zag verschijnen in de rol van de Thraciër Spartacus. De eerste serie Blood and Sand ging over de opkomst van de slaaf Spartacus als gladiator in een school voor gladiatoren en hoe hij in arena’s moest vechten voor zijn leven en een revolutie teweeg bracht in het Huis van zijn Romeinse meester Batiatus. De serie, opgenomen in Nieuw-Zeeland, werd gekenmerkt door scènes met veel sex, geweld en bloed. Moderne computertechnieken werden gebruikt om de beelden nog bloediger te maken, in de stijl van de film 300, van regisseur Zack Snyder. Het bleek een succesformule, want Spartacus werd gevolgd door vele kijkers over de hele wereld. Criticaster waren er ook genoeg. Slechte dialogen, een regelrechte kopie van de film 300, veelvuldig gebruik van CGI, over de top sexscènes en Australische accenten van de gladiatoren waren reden genoeg om de show af te branden.

Geen geouwehoer met Liam McIntyre in Spartacus: War of the Damned

Vlak na de eerste serie sloeg het noodlot toe. Bij hoofdrolspeler Andy Whitfield werd kanker vastgesteld. Whitfield werd behandeld in Nieuw-Zeeland en de opnamen voor serie 2 van Spartacus werden uitgesteld. De makers van de show moesten een keuze maken. Een nieuwe Spartacus inzetten of helemaal stoppen? Bedenker van de serie Steven DeKnight kwam met een lumineus idee. In plaats van serie 2 kwam DeKnight met een 6-delige proloog op de proppen. Andy Whitfield was niet nodig voor deze proloog en kon werken aan zijn herstel van kanker en nieuwe spierbundels konden hun gebronste lichamen laten zien. De proloog Gods of the Arena ging over de wijze waarop de school voor gladiatoren van de Romein Batiatus aanzien kreeg in het stadje Capua.

Whitfield was genezen verklaard en moest werken aan zijn fysiek, totdat in de morgen van 12 september het bericht te lezen was dat Andy Whitfield op 39-jarige leeftijd toch de strijd met kanker had verloren. Andy Whitfield was dood, Spartacus was dood. Ik had mijn bedenkingen toen ik hoorde dat bedenker DeKnight besloot om toch door te gaan met Spartacus.

In serie 2 genaamd Spartacus: Vengeance kreeg de kijker een nieuwe Spartacus te zien, gespeeld door de Australiër Liam McIntyre. Hoewel Andy Whitfield de enige echte Spartacus was, sloeg ik McIntyre toch in mijn armen als een waardige opvolger van de gevallen Andy Whitfield. In Vengeance wisten Spartacus en kompanen uit te breken op de hielen gezeten door Praetor Claudius Glaber. Een bloederige strijd tussen rebellenleider Spartacus en het Romeinse leger onder aanvoering van Glaber volgde.

Gisteravond was Spartacus op de buis met de nieuwe serie War of the Damned. In deze serie zien we de geweldadige oorlog tussen Spartacus en de Romeinse Imperator Crassus. Spartacus is op weg naar Rome om zijn gram te halen en om alle slaven te bevrijden. Crassus voelt zich geroepen om Rome te verdedigen. In de eerste aflevering van War of the Damned vliegen de ledematen en liters bloed al in het rond. Dit belooft veel voor de finale en apotheosis van Spartacus op 12 april genaamd Victory. Starz heeft namelijk aangekondigd dat seizoen 3 de laatste is. 

Image from: http://scifipulse.net/2013/01/new-spartacus-foe-strips-down-and-gets-his-gladiator-on/

Fanfare Ciocarlia steelt de show

Aan het begin van dit millennium zag ik bij de VPRO een documentaire over de Oost-Duitse geluidstechnicus Henry Ernst die op zoek ging naar de beste koperblazers in Roemenië. Dit was de documentaire Brass on Fire door Ralf Marschalleck. In het piepkleine dorpje Zece Prăjini, in het Noordoosten van Roemenië, vond Ernst waarvoor hij naar de Balkan was afgereisd. In een oude schuur trof de Duitser een groepje mannen aan die tekeer gingen op trompetten, saxofoons en tuba’s. Dit waren de mannen van Fanfare Ciocarlia. Al snel werd de elfkoppige groep de beste zigeuner brass band op de planeet en toerde over de hele wereld. Zondag twintig januari deden ze Londen aan en ik was in het gelukkige bezit van kaarten.

Fanfare Ciocarlia live in Scala, Londen 20 januari 2013

Het had flink gesneeuwd in de Britse hoofdstad. Luchthaven Heathrow was gesloten en treinen reden amper door de dikke laag sneeuw die Londen bedekte. De ondergrondse reed als een zonnetje en zonder problemen begaf ik mij naar Kings Cross. Op een steenworp afstand lag Scala, hier zouden vanavond de zigeunergoden de zaal plat spelen. Buiten het gebouw stond een lange rij mensen te wachten. Eén voor één mochten we naar binnen onder het toeziend oog van uit de kluiten gewassen uitsmijters. Er waren zigeuners in de zaal en dan moet de beveiliging in orde zijn, moet de uitbater gedacht hebben. Ik liet mijn jas ophangen in de garderobe voor twee pond en betaalde het fikse bedrag van vier pond veertig voor een halve liter Grolsch. Daarna begaf ik mij naar de eerste verdieping, opende een grote deur en betrad de zaal waar Fanfare Ciocarlia het dak van zou afspelen.

Een DJ verzorgde het voorprogramma en het publiek werd opgewarmd door de klanken van dansbare zigeunermuziek. Een allegaartje van mensen trof ik aan, meedeinend op de klanken van Oost-Europese muziek. Jong en oud en personen uit alle windhoeken van de wereld wachtte in spanning af op de hoofdact van vanavond. De hoofdact zelf bevond zich al onder het publiek.  Voorin bij het podium zag ik een groep zigeuners gepassioneerd dansen op de muziek die de DJ draaide en ik herkende van de Cd-hoezen en de documentaire van Marschalleck een aantal gezichten. Vlak voor de klok van acht uur klom de groep op het podium richting de kleedkamer. Het was bijna tijd voor hun daverende optreden. Een medewerker van Scala beklom eveneens het podium en bedankte de DJ voor het opzwepen van het publiek. Vervolgens was het tijd voor de aankondiging waarop iedereen zat te wachten. ‘Ladies and gentlemen, please welcome the best live band in the world, please welcome Fanfare Ciocarlia,’ schreeuwde de medewerker het uit. Een paar honderd toeschouwers antwoordden met een luid applaus. Het was tijd voor het optreden van Fanfare Ciocarlia.

De zijdeur op het podium sloeg open. Mannen met lange zwarte jassen, zwarte hoeden en een blaasinstrument onder hun arm betraden het podium. Het leek of de Siciliaanse maffia een brass band had gevormd. Het intro werd ingezet door de tuba’s en lage diepe klanken galmden door de ruimte. De zijdeur ging weer open en daar kwamen de mannen die de trompetten en de saxofoon bespeelden. Een paar razendsnelle traditionele folknummers werden ingezet. Uiterst technisch uitgevoerd maar op een relaxte manier gebracht, zoals alleen topmuzikanten dat kunnen. Het tempo was zo hoog dat dansen amper mogelijk was en het publiek voorin hield het op een vrolijk meespringen op de muziek.

Nadat twee slagwerkers waren toegevoegd was het twaalfkoppige ensemble compleet op het podium met vier tubaspelers, twee saxofonisten, vier trompetisten en twee slagwerkers. De zang werd wisselend door één van de koperblazers op zich genomen. Opmerkelijk was de gemoedelijkheid waarmee Fanfare Ciocarlia haar nummers afwerkte. Al dansend en gebarend naar het publiek wist het twaalftal houterige dansers tot een voorzichting dansje te doen bewegen en voorin bij het podium stonden doorgewinterde fans met lossere heupen gepassioneerd te dansen. Populaire liederen zoals Manea Cu Voca, Iag Bari en Lume Lume passeerden de revue. De zigeunermuziek met invloeden uit de hele Balkan en India had in Londen een gewillig oor gevonden. 

In het laatste nummer werden de muzikanten één voor één genoemd en bedankt en was het tijd om alle twaalf hartstochtelijk toe te juichen. Fanfare Ciocarlia bedankte het publiek en verliet het podium, maar daar nam het publiek geen genoegen mee. De band kwam terug met drie heupwiegende zigeunervrouwen en speelde nog een nummer en verliet daarna weer het podium. De toeschouwers lieten het niet toe dat de twaalf helden nu al ermee ophielden. ‘We want more,’ brulden de honderden fans in koor. Fanfare Ciocarlia kwam nog eenmaal terug en hoe. De brass band liep het publiek in en temidden van uitzinnige fans werd nog één nummer gespeeld. Terwijl er gespeeld werd, ging in zigeunerstijl de hoed nog eens rond om extra geld op te halen. Bankbiljetten werden door fans op de bezwete hoofden van de muzikanten geplakt. Onder luid applaus verdween Fanfare Ciocarlia de kleedkamer in en daarmee kwam een wervelend en uitbundig concert ten einde en kon ik de sneeuw van Londen weer in, op naar huis. Als de kans bestaat, bezoek deze zigeunergoden. Dit is een gebod.

Loretto: Straatkunst in Surrey Quays, Londen

Sinds een maand of zes wordt de Londense wijk Surrey Quays, waar ik woon, verrijkt met straatkunst. Op drie plaatsen in de wijk heeft iemand ‘s nacht een lelijke kale muur opgeleukt met een afbeelding. De kunstenaar ondertekent zijn kunst steevast met de naam Loretto. Een snelle zoektocht op Google leert mij dat Loretto actief is in Zuid-Oost Londen, waar de wijk Surrey Quays ook onder valt. Het lijkt erop dat Loretto een boodschap wil uitdragen.

Loretto in Surrey Quays: rellende jeugd (?) te drogen hangen

Loretto in Surrey Quays: bankiers (?) te drogen hangen

Loretto in Surrey Quays: vriendje doorspoelen

Op visite bij Kim Jong-un deel 5

In deel 4 van Op visite bij Kim Jong-un las u hoe ik gezien werd door een Noord-Koreaan en mij haastig uit de voeten moest maken. Lees nu snel verder, want hier is het langverwachte deel 5. 

Na ongeveer twintig minuten hoor ik tumult op mij afkomen. Ik hoor mannen schreeuwen en zie lichtbundels van zaklantaarns door de duisternis snijden. De man met wie ik oog in oog stond, heeft waarschijnlijk alarm geslagen. Ik realiseer me nu pas echt hoe dom mijn actie was om de Yalu-rivier over te zwemmen. Ik heb mijn leven op het spel gezet. Niemand weet waar ik ben en dat is niet handig in een land waar geen pottenkijkers worden geduld. Ik blijf roerloos liggen en hoop dat ik niet gevonden word.

Noord-Koreaanse soldaat met geweer in de aanslag

Een groep mensen komt nu wel aardig dicht bij het weiland waar ik me in schuilhoud. Ik richt me iets op en zie circa vijftien personen de omgeving afspeuren met zaklampen. Dan hoor ik een vrouwenstem moord en brand schreeuwen in het Koreaans. Het lijkt erop of ze iets gevonden heeft. Ik richt me weer iets op en zie dat de groep gestopt is bij de plek waar ik het weiland ben ingesneld. Het is even stil en dan hoor ik een mannenstem bulderen gevolgd door geweerschoten.

Ik word beschoten door een peloton Noord-Koreaanse soldaten. Kogels vliegen rakelings over mijn hoofd. Het vuren van geweerschoten houdt ineens op en er volgt een lange stilte. Dan hoor ik een mannenstem in het Koreaans weer een kort bevel geven. Een nieuw salvo van kogels wordt het weiland  in geschoten. Het suizen van de inkomende kogels door het gras is een naar geluid. Als ik geraakt wordt ben ik de klos en als ik me overgeef ben ik ook de klos. Het spervuur stopt weer en ik roep hard in het Engels: 'Please don’t shoot.’ Langzaam sta ik op met mijn handen in de lucht. Ik zie nu een groep soldaten op nog geen vijftig meter afstand. Vijftien geweren zijn gericht op mij. Mannen en vrouwen met de vinger aan de trekker hebben het op mij gemunt.

Langzaam begeef ik mij naar de kant van de weg, waar de soldaten staan. Ik ben zo bang, ik sta letterlijk in mijn broek te pissen. Warme urine loopt bij mijn benen naar beneden. Een van de soldaten schreeuwt iets in het Koreaans. Het is onduidelijk wat hij wil en ik vervolg langzaam met mijn handen in de lucht de weg naar de vervaarlijk uitziende Noord-Koreanen. Nog twintig meter en dan ben ik in hun bereik. Ik roep in het Chinees dat ik een Nederlander ben: 'Wo shi Helanren'. Helaas is mijn kennis van de Koreaanse taal onbestaand en ik probeer het ook maar in het Engels. 'Please don't shoot, I am Dutch, I am from Holland, Europe,’ roep ik hard. Mijn betoog maakt geen indruk en vijftien geweren blijven op mij gericht. Ik tel zo gauw vijf vrouwen en tien mannen. Ik herken zowaar de vrouw die ik rokend zag staan bij de waterkant van de Yalu-rivier. De bajonet is verwijderd van haar geweer, maar haar aandacht is volledig gericht op mij. Zij en haar collega's kunnen elk moment aanleggen en dan ben ik er geweest. Nooit zal ik mijn vrouw en familie en vrienden meer zien.

Nog vijf meter voordat ik oog in oog met de soldaten sta. Een van de mannen beveelt mij in gebaar dichterbij te komen, terwijl de andere militairen mij in het vizier houden. Ik ben radeloos en wanhopig roep ik: 'Johan Cruyff, Ruud Gullit, Robin van Persie, Martin Drent'. Nul emotie verschijnt op de gezichten van de soldaten. Noord-Koreanen zijn klaarblijkelijk geen voetballiefhebbers. Welke Nederlanders zijn bekend in Noord-Korea? Deze vraag schiet door mijn hoofd. Jan Marijnissen? Marinus van der Lubbe? Meer tijd om na te denken heb ik niet. Een van de soldaten draait zijn geweer in een flitsende beweging om en haalt verwoestend uit. De achterkant van een AKM, de verbeterde versie van een AK 47, treft mijn gelaat en het licht gaat bij mij uit. Mijn lichaam valt gestrekt achterover en met een plof val ik neer in de berm van een landweggetje in Noord-Korea.

Wordt vervolgd

Image from: http://www.firearmstalk.com/entries/Gun-Control-Overseas.html

Fanmail

Het succes van deze blog begint grote vormen aan te nemen, want de eerste fanmail is binnen. Gerda van Dijk uit Bakkeveen was zo vriendelijk om in de pen te klimmen en een zeer charmante foto van zichzelf bij te voegen.

Gerda schrijft:

Naast Vijftig tinten grijs is uw blog mijn favoriete lectuur, waarbij ik mij volledig kan ontspannen. Met name het vervolgverhaal Op visite bij Kim Jong-un kan ik zeer waarderen. Ik ben een zeer grote bewonderaar van Kim en kan me daarom goed voorstellen waarom hij uitgeroepen is tot sexiest man op aarde. Ik houd verder van hobby’s,puzzelen... Met smart wacht ik op een nieuw artikel op uw blog.

De grootse talenten van Gerda van Dijk uit Bakkeveen

Dat is heel aardig van je Gerda en je lovende woorden worden enorm gewaardeerd. Het allerbeste voor je in de toekomst. Met de talenten die je in huis hebt zal dit geen probleem moeten zijn.

Naakt op de wc

Vanochtend nam ik de Londense overground van Clapham Junction naar Willesden Junction. Naast mij zat een twintiger de voetbaluitslagen door te nemen op zijn telefoon. Geïnteresseerd zat ik mee te gluren over zijn schouder en zag dat Liverpool nipt gewonnen had van Mansfield Town, een vijfde divisie team in Engeland, door een handsbal van Suarez. De jongeman kreeg opeens een SMS en hij opende het bericht. Zijn geliefde had hem een romantisch mededeling gestuurd: 'I am naked on the toilet...to pee though, but still...xxxxxxxx'. Echte romantiek bestaat dus nog.

wc-rol

Op visite bij Kim Jong-un deel 4

In deel 3 las u hoe ik naar Sinuiju zwom. Leest u verder over mijn eerste stappen in Noord-Korea in het vervolg van Op visite bij Kim Jong-un.

Ik hink nu op twee gedachten: terug zwemmen naar Dandong of een kijkje nemen in Sinŭiju. Mijn nieuwsgierige karakter laat me niet in de steek en ik besluit Noord-Korea van dichtbij te inspecteren. Het is een redelijk heldere nacht  en ik zie de contouren van een grote loods voor me. Slechts twintig meter verderop aan mijn linkerzijde zie ik iemand een sigaret opsteken. Dit moet iemand van de grensbewaking zijn. De persoon komt mijn richting uit en ik schiet de grote loods in. In de loods ruikt het enorm naar olie. Door een kier in de loods kijk ik naar buiten en zie een vrouw in uniform staan. Met haar rechterarm klemt ze een geweer vast tegen haar lichaam en in haar linkerhand houdt ze een sigaret vast. Ik besef me ineens wat ik aan het doen ben en raak lichtelijk in paniek. Als ze me ziet dan zit ik zwaar in de problemen. De vrouw draagt een bruine jas met goudkleurige knopen en op haar kraag is een rood embleem bevestigd. De soldaat beweegt een kwartslag en ik zie een scherpe bajonet bevestigd aan de voorzijde van haar geweer. Op haar muts is een rode ster te ontwaren. Uit de verte hoor ik geroezemoes in het Koreaans komen. De vrouwelijke soldaat voor mij schiet vakkundig haar sigaret weg en loopt in de richting waar de stemmen vandaan komen. Ik kijk om het hoekje van de loods en zie een groep van ongeveer tien grenswachten staan. Ik moet me snel uit de voeten maken, voordat ik hier ontdekt wordt.

Noord-Koreaanse grenswachten 

Ik loop om de loods heen richting het zuiden en tref vier soortgelijke loodsen aan vol met roestige scheepsonderdelen. Het is ijzig stil. Voor mij ligt een betonnen pad. Aan weerzijden van het pad staan gebouwtjes met machines en opslagruimtes met meer scheepsonderdelen. Het is lastig adem te halen, want de geur van benzine en olie is zwaar aanwezig. Het is doodstil en er is hier geen levend wezen te bekennen. Na een minuut of twee voorzichtig doorlopen zie ik de eerste huizen verschijnen. Ik moet nu erg voorzichtig zijn. Elk moment kan ik oog in oog staan met een nietsvermoedende Noord-Koreaan die alarm kan slaan. De huizen staan dicht op elkaar gebouwd en zien er verweerd uit. Zonder licht van lantaarnpalen probeer ik mijn weg te vinden. 

Ik loop een nauw steegje in en hoor een vrouwenstem zingen. Iets verder schijnt zwak licht door een raam. Zachtjes nader ik het licht en het gezang wordt luider. In het steegje is het huis met het vrouwengezang het enige huis waar licht brandt. Het moet al vrij laat zijn en ik neem aan dat de buren al op één oor liggen. Ik sta nu naast het raam waar het licht vandaan komt. Het raam is smoezelig, maar door de vuile ruit zie ik op een tafel een kaars branden. Ik tuur verder de kamer in en op de grond zie ik een vrouw zitten in kleermakerszit. In haar schoot rust het hoofd van een man die languit in de kamer ligt. Zijn gezicht vertoont een glimlach, de man moet blij zijn. Ik ben hier toeschouwer van een blij tafereel en ik zou zo graag de reden van deze blijheid willen weten. Terwijl de vrouw een melancholisch klinkend lied aanheft, streelt ze het hoofd van de man. Door de warme nacht, draagt de man enkel wit ondergoed, terwijl de vrouw een lichtblauw gewaad draagt. Ik richt me wat op om wat beter de kamer in te kunnen kijken en verlies daarbij mijn balans. Met een harde plof val ik op wat opgestapelde tegels onder het raam. Direct hoor ik in het huis de man in het Koreaans iets tegen zijn vrouw roepen. Het is zaak om me zo snel mogelijk uit de voeten te maken. Ik sta op en de voordeur zwaait open. Ik zie het verbaasde gezicht van de Noord-Koreaanse man, die ik net nog glimlachend in de schoot van zijn vrouw zag liggen. Hij kijkt mij aan in het duister en heeft direct door dat ik te blank en te groot ben voor een Noord-Koreaan. De man schreeuwt wat naar me en uit paniek zet ik een flinke spurt in, het steegje uit, de hoek om en ik ren zo hard als ik kan door allerlei straatjes richting het zuiden totdat ik na een minuut of vijf bij een weiland aankom. Buiten adem verschuil ik mij in het hoge gras van het weiland en wacht tot de kust weer veilig is. 

Deel 5 van Op visite bij Kim Jong-un staat inmiddels ook online.

Image from: http://www.militaryphotos.net/forums/showthread.php?170465-Today-s-Photos-Friday-December-11th-2009

Chaos in Londen op Boxing Day

Duurbetaalde Londense metrobestuurders staken op tweede kerstdag en veroorzaken chaos in de Britse hoofdstad door het metronetwerk plat te leggen.

Tweede kerstdag is het weer raak in Londen. Op Boxing Day gaan de Londense metrobestuurders weer eens staken. Het lijkt inmiddels een traditie te worden, want dit is het derde jaar op rij dat het metronetwerk plat wordt gelegd door een staking op tweede kerstdag. Vakbond ASLEF (Associated Society of Locomotive Engineers and Firemen) is verantwoordelijk voor de staking en verlangt 300% loon en een extra vakantiedag voor werken op tweede kerstdag voor haar leden. Deze eis is afgewezen door Transport for London (TfL), de overheidsinstantie verantwoordelijk voor het openbaar vervoer in Londen.

Boxing Day 2013: Londen metro op slot

Het gemiddelde salaris per jaar van een Londense metrobestuurder is met 46.000 pond ruim 19.000 pond meer dan het gemiddelde salaris van een Londenaar en twee keer zoveel als het landelijk gemiddelde. De best betaalde Londense metrobestuurder verdient zelfs 61.218 pond op jaarbasis. Voor dat salaris zou ik zonder klagen op tweede kerstdag willen werken en zou ik er zelfs geen probleem van maken om op eerste kerstdag ook nog eens te werken.

ASLEF heeft de mogelijkheid om Londen volledig plat te leggen en houdt Londen door een staking in gijzeling. Veel Londense voetbalteams spelen op tweede kerstdag en zullen minder bezoekers verwelkomen. Tweede kerstdag betekent voor veel winkeliers totale uitverkoop waardoor veel geld verdient kan worden. Door de staking zal de plaatselijke middenstand nu ook vele miljoenen mislopen, doordat winkelend publiek niet de stad in kan. En vele Londenaars zullen gewoon moeten werken, net als de metrobestuurders en het zal een hele klus worden om die dag op je werk te verschijnen.

Om negen uur ’s ochtends word ik ook op mijn werk verwacht op tweede kerstdag. Normaliter is het voor mij een reis van vijftig minuten met de metro om van Oost-Londen naar Wembley te reizen. Zonder metro ben ik op de bus aangewezen en dan duurt een rit circa drie uur met een aantal maal overstappen. Dan 8 uur werken en dan weer met de bus naar huis. Het zal een lange dag worden.

Het is een schande dat ASLEF zulke verregaande maatregelen neemt om een punt te maken en meerdere stakingen in januari 2013 staan al gepland. Metrobestuurders maken zich hiermee nog onpopulairder dan ze al waren. Er is maar één manier om dit probleem in de toekomst te vermijden en dat is het introduceren van bestuurderloze metro’s. De Dockland Light Railway (DLR) in Oost-Londen, een bovengronds metrosysteem, rijdt al met succes rond zonder bestuurders. In Kopenhagen, Parijs, Barcelona, Seoul en vele andere steden zijn er bestuurderloze metro’s en het wachten is tot Londen volgt. Het bedrag dat bespaart wordt aan lonen voor metrobestuurders kan mooi gebruikt worden om de prijs voor een ritje met de metro te reduceren. 

Image from: http://www.thetimes.co.uk/tto/news/uk/article3010436.ece

Op visite bij Kim Jong-un deel 3

Beste lezers, ga er maar even voor zitten, want hier komt deel 3 van het bloedstollende verhaal 'Op visite bij Kim Jong-Un'. In deel 2 kom ik aan in Dandong, China en ik beloof u dat het nu echt spannend gaat worden. 

Opeens krijg ik een idee gevolgd door een enorme adrenalinestoot. Ik begraaf mijn portefeuille, telefoon en sleutels onder wat aarde van een perkje met struikgewas  en sprint richting de waterkant. Ik kijk om me heen en zie niemand. Met één hand houd ik een gedeelte van een metalen hekwerk vast, terwijl mijn andere hand op de stenen waterkant rust. Ik kijk nogmaals op en zie niemand aanwezig op de boulevard. Ik moet nu snel zijn en laat me zakken. Mijn gympen worden nat en ik probeer me zo geruisloos mogelijk in het water van de Yalu rivier te laten zakken. Het kost wat kracht, maar ik hang nu al tot m’n kruis in het water. Ik houd het niet meer en laat me gaan. Ik ga kopje onder, maar ben in een fractie van een seconde weer met m’n hoofd boven water. Ik blijf een minuut of twee wachten, totdat ik zeker weet dat niemand mij gehoord of gezien heeft. Het water voelt nog warm aan van de zon. Vanavond gaat het gebeuren, ik zwem naar Noord-Korea.  

Yalu rivier bij nacht tussen Dandong en Sinŭiju

Langzaam zet ik mij af van de kant. Zwemmen met schoenen aan is lastig, maar ik houd ze aan, omdat ik niet weet wat me aan de overkant staat te wachten. Vanaf de kant hoor ik Chinees gekeuvel. Ik hoop dat het een verliefd stelletje is, dat alleen oog heeft voor elkaar. Het is zo’n honderd meter naar de overkant en heb als jonge vent veel langere afstanden gezwommen, maar met  de spanning om gezien te worden, is het nog een hele kluif. Die vervelende gympen maken het ook niet makkelijker. De stroming is gemoedelijk en ik bevind me nu al zo’n 20 meter vanaf de kant. Nog even doorzetten. Ik hoor nu een grote groep mensen aan komen lopen ter hoogte van waar ik het  water ben ingegaan. Het zijn Amerikanen. ‘I’ve got the yellow fever. Man, that waitress was smoking hot’, hoor ik iemand roepen. ‘Yellow Fever is better than Black Death’, roept een ander. ‘You racist motherfuckers’, hoor ik een derde persoon zeggen en de groep mannen buldert van het lachen. Als ze me in het water zien, gaan ze zeker naar me staan schreeuwen. Er zit niets anders op en met een ferme slag duik ik naar beneden. Onderwater maak ik krachtige zwembewegingen, om zoveel afstand af te leggen. Na een meter of tien schreeuwt mijn lichaam om zuurstof en ik kom langzaam boven drijven. Ik hap snel naar adem en duik weer het donkere water in. Tien meter verder duik ik weer op. Langzaam draai ik me om in het water en kijk naar de boulevard in Dandong. De Amerikanen hebben mij niet gezien. 

Geruisloos probeer ik verder te zwemmen. Officieel moet ik nu al in Noord-Korea zijn, want ik ben halverwege de rivier. Ik twijfel even of ik verder zal gaan, maar ik spoor mijzelf aan en vervolg mijn weg. De laatste vijftig meter gaan me makkelijk af. De Noord-Koreaanse zijde van de rivier is gehuld in duisternis en met een rustige schoolslag zwem ik langzaam en zo stil mogelijk naar de waterkant. Ineens wordt het water ondieper en kan ik niet meer verder. Voor mij ligt een meter of tien aan drassige grond, vanwege de lage waterstand van de rivier. Ik besluit als een soldaat te tijgeren en beetje bij beetje nader ik de waterkant van de Yalu rivier aan Noord-Koreaanse zijde. Ik richt mijzelf op en zet voet op Noord-Koreaanse bodem. Een moment van trots vervult mij.

Klik hier voor deel van 4 van 'Op bezoek bij Kim Jong-un.'

Image from: http://www.businessinsider.com/eric-testroete-in-north-korea-2012-5?op=1

Op visite bij Kim Jong-un deel 2

In deel 1 heeft u de spannende treinreis van Dalian naar Dandong kunnen lezen. Ik weet dat u reeds overloopt van spanning en daarom zal ik u het vervolg niet langer onthouden. Installeer u in uw favoriete leesstoel en lees snel verder hoe ik mij dichterbij Noord-Korea begeef. 

Net buiten het treinstation van Dandong word ik begroet door een reuzenstandbeeld van Mao Zedong. Mijn uitgeprinte kaartje van de omgeving brengt uitkomst om mijn hotel te vinden. Een paar minuten van het treinstation vandaan is het Ruixin Zhonglian Business hotel. Ik check mijzelf in bij een vriendelijk ogende receptioniste die haar best doet om Engels te spreken. Het is vertederend en ik doe mijn best om Chinees met haar te spreken. Ze dirigeert mij naar kamer vijftien op de tweede verdieping. Via de kitscherige aankomsthal neem ik de lift naar de tweede verdieping en vind ik kamer 15. De kamer is simpel, maar schoon. 28 euro voor twee nachten is een prima prijs. Mijn paspoort en wat geld verstop ik een sok, die ik wegmoffel in mijn rugtas en onder mijn bed stop. Ik neem een snelle douche en hijs mij in een schone korte broek en t-shirt. Op mijn afgetrapte gympies spoed ik mijzelf naar buiten, naar de Yalu rivier. Het is nog steeds een graad of 20 als ik buiten kom. 

Standbeeld Mao Zedong vlakbij treinstation Dandong, China

Het is negen uur en ik moet nodig wat eten. Ik kan mijn gevoel van honger onderdukken, omdat ik eerst Noord-Korea wil zien, voordat het donker wordt. Slechts een paar minuten lopen van het hotel doemt de Yalu rivier op. Aan de rechterzijde zie ik de Vriendschapsbrug tussen Dandong en Sinŭiju en recht voor mij ligt Noord-Korea, op nog geen honderd tot honderdvijftig meter afstand. Het enige wat tussen mij en Noord-Korea instaat is de rivier Yalu. Een siddering gaat door mij heen.

Ondanks dat het begint te schemeren zie ik aan de overkant nog steeds Noord-Koreanen rondlopen. Ik zie een grenspatrouille voorbij marcheren, terwijl een man wat aan zijn roestige boot loopt te sleutelen. Wat meer naar links zie ik twee kinderen ravotten met een hond. Morgen moet ik dichterbij zien te komen en ik neem aan dat er Chinese ondernemers zijn die mij met een bootje dichterbij Sinŭiju kunnen brengen. Het loopt tegen tienen en bij een kraampje haal ik wat eten dat van de barbeque afkomt. De verkoper spreekt geen Engels en ik weet niet precies wat ik koop, maar het smaakt prima. Nadat mijn honger gestild is en ik een flesje ‘Yalu River’ bier achterover heb geslagen begint het donker te worden. Er zijn weinig mensen die zich nog bevinden op de verlichte boulevard naast de Yalu-rivier.

Ik blijf turen naar de Noord-Koreaanse zijde om een teken van leven te ontdekken. Achter mij is Dandong  verlicht met neonlampen en reclamezuilen. Zelfs het Chinese gedeelte van de Vriendschapsbrug is verlicht met neonverlichting. Het Noord-Koreaanse gedeelte van de brug blijft aarde donker en aan de overkant van de Yalu-rivier is niets meer waar te nemen. Noord-Korea is gitzwart. 

Klik hier voor 'Op visite bij Kim Jong-Un' deel 3

Image from: http://korea-diary.blogspot.co.uk/2012_04_08_archive.html

Op visite bij Kim Jong-un deel 1

Om kwart voor negen ‘s ochtends neem ik plaats op één van de stoelen in de wachtruimte van het treinstation van Dalian, voor de trein van Dalian naar Dandong. De trein staat gepland om te vertrekken om 9.37 uur. Mijn vrouw is meegekomen om mij uit te zwaaien en ervoor te zorgen dat ik de juiste trein neem. Ze wijst me de juiste ingang aan voor de trein aan en spreekt me nog eens toe dat ik voorzichtig moet zijn met mijn geld en dat ik me moet gedragen. Ik beloof dit en kus mijn vrouw gedag en zie haar verdwijnen op weg naar de kledingmarkt naast het treinstation.

Interieur trein Dalian - Dandong 

Rond twintig over negen zie ik de Chinezen om mij heen opstaan. Het is tijd om aan boord van trein K7339 te gaan. Ik laat mijn treinkaartje zien aan de treinbeambte en mag doorlopen via een trap naar het perron beneden. Op het perron laat ik mijn treinkaartje nogmaals zien en word ik doorverwezen in gebaar naar een wagon verderop. Een oude logge trein staat op mij te wachten. Ik klim aan boord en hoor tientallen Chinezen door elkaar heen praten. Ik wandel rustig naar mijn plaats toe. Mijn schoonvader heeft voor mij een ‘hardsleeper’ geboekt, een twee meter lange houten plank met een dun matrasje. Boven mij zijn nog twee ‘hardsleepers’ bevestigd en ik vraag me af hoe je op het bovenste bedje comfortabel kan liggen. Aan mijn rechterzijde bevinden zich eveneens drie bedden boven elkaar. De Chinezen in mijn compartiment keuvelen wat met elkaar en ik knik vriendelijk als ze mij aankijken. De trein vertrekt stipt op tijd en over een uur of tien kom ik aan in Dandong, in het noordoosten van China. Met een express bus kan ik de tijd halveren, maar mijn wagenziekte is vrij ernstig. Ik verkies daarom een tweemaal zo lange rit in een trein op een houten plank boven een kortere busrit met braakneigingen.

De reis naar Dandong verloopt voorspoedig. Ik slaap wat, lees wat en eet het zelfgebakken brood, dat mijn schoonmoeder voor mij gemaakt heeft. Voor zo’n twaalf euro is dit niet eens zo’n hele slechte reis. In de Chinese stad Dandong is het mogelijk een glimp op te vangen van Noord-Korea. Dandong ligt aan de rivier Yalu en aan de overzijde van de rivier ligt de Noord-Koreaanse plaats Sinŭiju. Helaas ben ik niet zo gefortuneerd om een georganiseerde tour van zestienhonder euro naar Pyongyang vanuit Beijing te kunnen betalen en daarom is een reis naar Dandong mijn enige optie om zo dicht mogelijk bij het geheimzinnige Noord-Korea te komen. De trein dendert gestaag voort door het Chinese landschap en stopt zo nu en dan om meerdere reizigers op te pikken. Om twintig over zeven ’s avonds, na een reis van zeshonderd kilometer, stopt de trein dan eindelijk in Dandong. Ik pak mijn rugzak en volg de Chinezen naar de uitgang van het station. Het begint me te dagen dat ik nu vlakbij Noord-Korea ben en een opgewonden gevoel maakt zich van mij meester.

Klik hier voor Op visite bij Kim Jong-un deel 2.

Image from: http://www.panoramio.com/photo/58030256

Viking versus Kaaskop

Sinds een jaar of 5 ben ik werkzaam tussen collega’s uit alle hoeken van Europa en het is interessant te zien hoe iedereen zich gedraagt. De Duitsers werken hard en grondig en verlangen voor elke handeling richtlijnen en procedures. De Italianen lijken maar wat te doen en ratelen aan één stuk door in het Italiaans. De Fransen zijn trots en vergelijken alles met hoe het is in Frankrijk. De Belgen worden steevast te kakken gezet door de Fransen en de Nederlanders. De Polen willen zo zijn als de Fransen, alleen begrijpt niemand dit. De Spanjaarden eten de hele dag door lekkernijen van thuis en de Ieren verlangen na de lunchbreak voor een pint in de pub.

Viking: 'ik discussieer tot de dood erop volgt'.

De Noren, Zweden en Denen gaan nergens mee akkoord en slaan zich op de borst hoe mondig en opstandig zij wel niet zijn. ‘Wij, Scandinaviërs, laten ons de wet niet voorschrijven’, hoor ik een Deense collega veelvuldig zeggen. Over alles moet gediscussieerd worden en dit is een speciale gave, omdat een echte Viking niet te temmen valt. Toen realiseerde ik me ineens dat de Nederlanders ook opstandig en mondig zijn. Het verschil met de Scandinaviërs is dat wij dit gedrag niet als speciaal kwalificeren, maar als volstrekt normaal zien. Scandinaviërs discussiëren om het discussiëren, terwijl Nederlanders discussiëren om iets gedaan te krijgen. En bij mij op het werk discussiëren de Nederlanders om onder extra werk uit komen. Vaak met succes.

Image from: http://thestrengthacademy.blogspot.co.uk/2012/10/viking-warrior-1515-vo2-max-kettlebell.html