Festivals

Over anderhalf week is het weer raak. Op 13 mei ga ik voor de derde keer naar het Incineration Festival in Londen. Twee dagen lang naar knetterharde muziek luisteren met vrienden onder het genot van veel bier en hamburgers.

Trash metalhelden Sodem en black metal band Samael maken hun opwachting aangevuld met bands van de laatste twintig jaar. Qua metal muziek ben ik blijven hangen in de jaren negentig. Ik word oud denk ik want ik luister alleen maar naar metal uit die tijd, terwijl mijn vrienden elk bandje kennen in de metalwereld.

Vroeger ging ik naar flink wat festivals. Dynamo, Lowlands, Waldrock, Stonehenge, Wacken Open Air en Lowlands staan op mijn lijst van festivals waar ik acte de presence heb gegeven. Nu is het alleen nog maar Incineration Festival. Mijn laatste stuiptrekkingen om onverantwoordelijk te zijn.

Dagelijkse trek naar het werk

Elke dag zit ik twee uur in de Londense metro. Een uur om naar m'n werk te komen en een uur terug. Per week verkeer ik opgeteld tien uur ondergronds. Ik betaal hiervoor 200 pond per maand. Een rib uit m'n lijf.

Ik woon in het zuiden van Londen, beneden de rivier de Thames en moet voor m'n werk naar Wembley, pal naast Wembley Stadium.

In Tooting stap ik op de Northern Line richting Stockwell. Eenmaal in Stockwell stap ik over naar de Victoria Line. Zes stations verder en ik ben beland in Oxford Circus, hartje Londen. In Oxford Circus is het weer de hoogste tijd om over te stappen. Ditmaal een kort ritje met de Bakerloo Line richting Baker Street. In Baker Street wacht de volgende metro. De Jubilee Line vervoert mij van Baker Street naar Finchley Road. Het laatste gedeelte van mijn reis is van Finchley Road naar Wembley Park. De Metropolitan Line is het snelst op deze route. In Wembley Park daal ik de trappen af van het station en zie Wembley Stadium opdoemen.

Vijf verschillende metro's en vier keer overstappen. Met wat geluk heb ik ergens op de route vijf minuten kunnen zitten. De Londense rush hour is een hel. Meestal is het de hele reis staan schouder aan schouder met onwelriekende arbeiders, geparfumeerde bankiers en toeristen met teveel koffers. Misschien is het tijd om te verhuizen of een baan dichterbij huis te vinden?

Vader beukt als vanouds

Afgelopen vrijdag kreeg Londen hoog bezoek uit Polen. Death metal band Vader deed de Britse hoofdstad aan voor een optreden in The Underworld in Camden. Het bezoek was onderdeel van de Europese Back to the Black tour 2013. Klassieke albums als Sothis uit 1994 en Back to the Blind uit 1997 werden compleet ten gehore gebracht, aangevuld met nummers van de andere 10 studio albums.

Vader bedankt het publiek in The Underworld

In de jaren 90 keek ik elke week met spanning uit naar een nieuwe editie van Headbangers Ball op MTV. Presentatrice Vanessa Warwick hield interviews met metalbands en tussendoor werden videoclips getoond. Op teletekst stonden de namen van de bands die te zien waren die week. Daar zag ik voor het eerst de naam Vader staan met het nummer Dark Age. Internet stond nog in de kinderschoenen en het was wachten tot de uitzending van Headbangersball om nieuwe muziek te horen. Zo zag ik ook Dark Age van Vader. Bij het zien van de clip was ik meteen verkocht.

In 1983 begon Vader en het duurde een aantal jaren voordat de Poolse muzikanten hun stijl vonden. 1989 was het jaar dat Vader echt ontdekt werd door het publiek. Van de demo Morbid Reich werden maar liefst 10.000 exemplaren verkocht, een ongekend aantal voor death metal begrippen en het fameuze Earache Records was er als de kippen bij om de Polen een contract aan te bieden voor het maken van een studioalbum. Het eerste album The Ultimate Incantation is een CD met een paar klassieke death metal nummers zoals Dark Age en Final Massacre. Een fantastische mix tussen trash metal en death metal met gierende solo’s. Hard, recht voor z’n raap en op hoog tempo. Na The Ultimate Incantation bracht Vader de meesterwerken Sothis, De Profundis and Back to the Blind uit. Zoals veel oudere bands is het oudere werk beter dan het huidige en daarom hebben de Poolse veteranen ongetwijfeld besloten om een tour op te zetten rondom hun succesvolle oudere werk. Geen schande overigens en ik was als een kind zo blij om Vader weer aan het werk te mogen zien.

Ik was met een paar collega’s iets te lang blijven hangen in de kroeg en daarom moest ik mij haasten om op tijd te zijn in Camden. Vlak naast het metrostation zag ik de rode neonletters van The Underworld. Buiten zag ik een uitsmijter ruzie maken met een fan die niet naar binnen mocht, omdat het optreden uitverkocht was. Ik liet mijn ticket zien en ik mocht gelukkig wel naar binnen. Nadat ik een halve liter bier besteld had kwam ik de zaal binnen waar Vader die avond optrad. Een zee van mannen met zwarte lange haren, zwarte t-shirts, zwarte broeken en zwarte kistjes trof ik aan en de zaal zat tot de nok toe vol. Vader begon direct te spelen en door mijn te lange kroegbezoek had ik dus het voorprogramma met bands als Aborted and Bonded by Blood volledig gemist. Ik nestelde mij aan de zijkant van het podium, waar ik nog enigszins zicht had op de show van Vader.

Ondanks mijn mindere plaats in de zaal genoot ik met volle teugen. Briljante nummers als Sothis, Fractal Light en The Innermost Ambience werden vlot achtelkaar afgewerkt. Het publiek in The Underworld was behoorlijk tam, maar dat lag niet aan Vader. Ik kon het niet laten om mijn luchtgitaar ter hand te nemen en te headbangen op Carnal, The Dark Age en The Vision and The Voice. Vader heeft nooit ontkent zwaar beïnvloed te zijn door Slayer en de encore bestond uit een cover van Raining Blood van Slayer, als een ode aan de grootmeesters. Hoewel Vader qua grootheid niet aan Slayer kan tippen, is Vader voor de Europese death metal een absoluut begrip. Deze avond brachten ze een ijzersterke show met louter klassieke nummers en daarom baalde ik van het publiek dat er een beetje mak bijstond. Deze Poolse legendes hadden beter verdiend.

Fanfare Ciocarlia steelt de show

Aan het begin van dit millennium zag ik bij de VPRO een documentaire over de Oost-Duitse geluidstechnicus Henry Ernst die op zoek ging naar de beste koperblazers in Roemenië. Dit was de documentaire Brass on Fire door Ralf Marschalleck. In het piepkleine dorpje Zece Prăjini, in het Noordoosten van Roemenië, vond Ernst waarvoor hij naar de Balkan was afgereisd. In een oude schuur trof de Duitser een groepje mannen aan die tekeer gingen op trompetten, saxofoons en tuba’s. Dit waren de mannen van Fanfare Ciocarlia. Al snel werd de elfkoppige groep de beste zigeuner brass band op de planeet en toerde over de hele wereld. Zondag twintig januari deden ze Londen aan en ik was in het gelukkige bezit van kaarten.

Fanfare Ciocarlia live in Scala, Londen 20 januari 2013

Het had flink gesneeuwd in de Britse hoofdstad. Luchthaven Heathrow was gesloten en treinen reden amper door de dikke laag sneeuw die Londen bedekte. De ondergrondse reed als een zonnetje en zonder problemen begaf ik mij naar Kings Cross. Op een steenworp afstand lag Scala, hier zouden vanavond de zigeunergoden de zaal plat spelen. Buiten het gebouw stond een lange rij mensen te wachten. Eén voor één mochten we naar binnen onder het toeziend oog van uit de kluiten gewassen uitsmijters. Er waren zigeuners in de zaal en dan moet de beveiliging in orde zijn, moet de uitbater gedacht hebben. Ik liet mijn jas ophangen in de garderobe voor twee pond en betaalde het fikse bedrag van vier pond veertig voor een halve liter Grolsch. Daarna begaf ik mij naar de eerste verdieping, opende een grote deur en betrad de zaal waar Fanfare Ciocarlia het dak van zou afspelen.

Een DJ verzorgde het voorprogramma en het publiek werd opgewarmd door de klanken van dansbare zigeunermuziek. Een allegaartje van mensen trof ik aan, meedeinend op de klanken van Oost-Europese muziek. Jong en oud en personen uit alle windhoeken van de wereld wachtte in spanning af op de hoofdact van vanavond. De hoofdact zelf bevond zich al onder het publiek.  Voorin bij het podium zag ik een groep zigeuners gepassioneerd dansen op de muziek die de DJ draaide en ik herkende van de Cd-hoezen en de documentaire van Marschalleck een aantal gezichten. Vlak voor de klok van acht uur klom de groep op het podium richting de kleedkamer. Het was bijna tijd voor hun daverende optreden. Een medewerker van Scala beklom eveneens het podium en bedankte de DJ voor het opzwepen van het publiek. Vervolgens was het tijd voor de aankondiging waarop iedereen zat te wachten. ‘Ladies and gentlemen, please welcome the best live band in the world, please welcome Fanfare Ciocarlia,’ schreeuwde de medewerker het uit. Een paar honderd toeschouwers antwoordden met een luid applaus. Het was tijd voor het optreden van Fanfare Ciocarlia.

De zijdeur op het podium sloeg open. Mannen met lange zwarte jassen, zwarte hoeden en een blaasinstrument onder hun arm betraden het podium. Het leek of de Siciliaanse maffia een brass band had gevormd. Het intro werd ingezet door de tuba’s en lage diepe klanken galmden door de ruimte. De zijdeur ging weer open en daar kwamen de mannen die de trompetten en de saxofoon bespeelden. Een paar razendsnelle traditionele folknummers werden ingezet. Uiterst technisch uitgevoerd maar op een relaxte manier gebracht, zoals alleen topmuzikanten dat kunnen. Het tempo was zo hoog dat dansen amper mogelijk was en het publiek voorin hield het op een vrolijk meespringen op de muziek.

Nadat twee slagwerkers waren toegevoegd was het twaalfkoppige ensemble compleet op het podium met vier tubaspelers, twee saxofonisten, vier trompetisten en twee slagwerkers. De zang werd wisselend door één van de koperblazers op zich genomen. Opmerkelijk was de gemoedelijkheid waarmee Fanfare Ciocarlia haar nummers afwerkte. Al dansend en gebarend naar het publiek wist het twaalftal houterige dansers tot een voorzichting dansje te doen bewegen en voorin bij het podium stonden doorgewinterde fans met lossere heupen gepassioneerd te dansen. Populaire liederen zoals Manea Cu Voca, Iag Bari en Lume Lume passeerden de revue. De zigeunermuziek met invloeden uit de hele Balkan en India had in Londen een gewillig oor gevonden. 

In het laatste nummer werden de muzikanten één voor één genoemd en bedankt en was het tijd om alle twaalf hartstochtelijk toe te juichen. Fanfare Ciocarlia bedankte het publiek en verliet het podium, maar daar nam het publiek geen genoegen mee. De band kwam terug met drie heupwiegende zigeunervrouwen en speelde nog een nummer en verliet daarna weer het podium. De toeschouwers lieten het niet toe dat de twaalf helden nu al ermee ophielden. ‘We want more,’ brulden de honderden fans in koor. Fanfare Ciocarlia kwam nog eenmaal terug en hoe. De brass band liep het publiek in en temidden van uitzinnige fans werd nog één nummer gespeeld. Terwijl er gespeeld werd, ging in zigeunerstijl de hoed nog eens rond om extra geld op te halen. Bankbiljetten werden door fans op de bezwete hoofden van de muzikanten geplakt. Onder luid applaus verdween Fanfare Ciocarlia de kleedkamer in en daarmee kwam een wervelend en uitbundig concert ten einde en kon ik de sneeuw van Londen weer in, op naar huis. Als de kans bestaat, bezoek deze zigeunergoden. Dit is een gebod.

Loretto: Straatkunst in Surrey Quays, Londen

Sinds een maand of zes wordt de Londense wijk Surrey Quays, waar ik woon, verrijkt met straatkunst. Op drie plaatsen in de wijk heeft iemand ‘s nacht een lelijke kale muur opgeleukt met een afbeelding. De kunstenaar ondertekent zijn kunst steevast met de naam Loretto. Een snelle zoektocht op Google leert mij dat Loretto actief is in Zuid-Oost Londen, waar de wijk Surrey Quays ook onder valt. Het lijkt erop dat Loretto een boodschap wil uitdragen.

Loretto in Surrey Quays: rellende jeugd (?) te drogen hangen

Loretto in Surrey Quays: bankiers (?) te drogen hangen

Loretto in Surrey Quays: vriendje doorspoelen

Naakt op de wc

Vanochtend nam ik de Londense overground van Clapham Junction naar Willesden Junction. Naast mij zat een twintiger de voetbaluitslagen door te nemen op zijn telefoon. Geïnteresseerd zat ik mee te gluren over zijn schouder en zag dat Liverpool nipt gewonnen had van Mansfield Town, een vijfde divisie team in Engeland, door een handsbal van Suarez. De jongeman kreeg opeens een SMS en hij opende het bericht. Zijn geliefde had hem een romantisch mededeling gestuurd: 'I am naked on the toilet...to pee though, but still...xxxxxxxx'. Echte romantiek bestaat dus nog.

wc-rol

Chaos in Londen op Boxing Day

Duurbetaalde Londense metrobestuurders staken op tweede kerstdag en veroorzaken chaos in de Britse hoofdstad door het metronetwerk plat te leggen.

Tweede kerstdag is het weer raak in Londen. Op Boxing Day gaan de Londense metrobestuurders weer eens staken. Het lijkt inmiddels een traditie te worden, want dit is het derde jaar op rij dat het metronetwerk plat wordt gelegd door een staking op tweede kerstdag. Vakbond ASLEF (Associated Society of Locomotive Engineers and Firemen) is verantwoordelijk voor de staking en verlangt 300% loon en een extra vakantiedag voor werken op tweede kerstdag voor haar leden. Deze eis is afgewezen door Transport for London (TfL), de overheidsinstantie verantwoordelijk voor het openbaar vervoer in Londen.

Boxing Day 2013: Londen metro op slot

Het gemiddelde salaris per jaar van een Londense metrobestuurder is met 46.000 pond ruim 19.000 pond meer dan het gemiddelde salaris van een Londenaar en twee keer zoveel als het landelijk gemiddelde. De best betaalde Londense metrobestuurder verdient zelfs 61.218 pond op jaarbasis. Voor dat salaris zou ik zonder klagen op tweede kerstdag willen werken en zou ik er zelfs geen probleem van maken om op eerste kerstdag ook nog eens te werken.

ASLEF heeft de mogelijkheid om Londen volledig plat te leggen en houdt Londen door een staking in gijzeling. Veel Londense voetbalteams spelen op tweede kerstdag en zullen minder bezoekers verwelkomen. Tweede kerstdag betekent voor veel winkeliers totale uitverkoop waardoor veel geld verdient kan worden. Door de staking zal de plaatselijke middenstand nu ook vele miljoenen mislopen, doordat winkelend publiek niet de stad in kan. En vele Londenaars zullen gewoon moeten werken, net als de metrobestuurders en het zal een hele klus worden om die dag op je werk te verschijnen.

Om negen uur ’s ochtends word ik ook op mijn werk verwacht op tweede kerstdag. Normaliter is het voor mij een reis van vijftig minuten met de metro om van Oost-Londen naar Wembley te reizen. Zonder metro ben ik op de bus aangewezen en dan duurt een rit circa drie uur met een aantal maal overstappen. Dan 8 uur werken en dan weer met de bus naar huis. Het zal een lange dag worden.

Het is een schande dat ASLEF zulke verregaande maatregelen neemt om een punt te maken en meerdere stakingen in januari 2013 staan al gepland. Metrobestuurders maken zich hiermee nog onpopulairder dan ze al waren. Er is maar één manier om dit probleem in de toekomst te vermijden en dat is het introduceren van bestuurderloze metro’s. De Dockland Light Railway (DLR) in Oost-Londen, een bovengronds metrosysteem, rijdt al met succes rond zonder bestuurders. In Kopenhagen, Parijs, Barcelona, Seoul en vele andere steden zijn er bestuurderloze metro’s en het wachten is tot Londen volgt. Het bedrag dat bespaart wordt aan lonen voor metrobestuurders kan mooi gebruikt worden om de prijs voor een ritje met de metro te reduceren. 

Image from: http://www.thetimes.co.uk/tto/news/uk/article3010436.ece

Olympische Spelen Londen 2012: Achteraf praten

De Olympische Spelen 2012 in Londen kende veel sportieve hoogtepunten. Het wereldrecord van 800 meter loper Rudisha, het sprintgeweld van de Jamaicanen, de gouden rekstokoefening van Epke Zonderland, tweemaal goud voor zwemster Kromowidjojo, de bekroning van Phelps als beste Olympiër ooit en de gouden plak van de Nederlandse hockeydames is maar een kleine greep uit de vele bijzondere momenten die voorbij zijn gekomen tijdens deze 30^ste Olympiade in Londen.

Gouden rekstokoefening Epke Zonderland Olympische Spelen

De eerste maandag van de Spelen moest ik van Zuidoost Londen naar Wembley, in het noorden van Londen, met de metro om op mijn werk te komen. Vooraf had de plaatselijke overheid gewaarschuwd dat het bijzonder druk zou worden en dat het raadzaam was alternatieve routes te vinden en eerder van huis te vertrekken. Ik probeerde het toch via mijn normale route en tot mijn verbazing zag ik lege perrons en halfvolle treincoupes. Het nieuws berichtte die avond dat Piccadilly Circus en Trafalgar Square, in het centrum van de stad, uitgestorven waren. Later in de week waren de treinen weer goed gevuld, maar het was niet drukker dan een normale dag. Op wedstrijddagen was het druk in Wembley en het moet een hele onderneming zijn geweest om naar het Olympisch Stadion in Stratford, in Oost-Londen, te komen vanwege de drukte.